ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΙΩΝΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

Φαινόταν πολύ παράξενο σε εμάς τα παιδιά της δεύτερης γενιάς, εννοώ τη μικρότερη αδελφή μου Μαίρη και εμένα, ν' ακούμε απ' το πρωί ως το βράδυ τις ατελείωτες εξιστορήσεις της γιαγιάς και των γονιών μας. Θύμισες γεμάτες νοσταλγία και πόνο για την παλιά τους ζωή στις αξέχαστες πατρίδες τους, που με ολοφάνερη λαχτάρα θέλανε και προσπαθούσανε να τις μεταδώσουν και σε εμάς τα παιδιά τους. Τους έτρεφε, θαρρείς, η διήγηση. Γυρίζανε ακατάπαυστα με τη φαντασία τους στις παλιές αγαπημένες συνήθειες· στους λατρεμένους ανθρώπους που χάθηκαν, στα σπίτια τους που ρημάξανε. Θυμόταν ακόμα τα λουλούδια τους και τα κακόμοιρα ζωάκια τους, που ορφάψαν... Και τότε τα μάτια τους γεμίζανε δάκρυα.

(Από τον πρόλογο του βιβλίου)