ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΜΙΣΚΥΡΑ, ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΑΜΑΖΟΝΩΝ

Για πολλά χρόνια θεωρούσα απολύτως φυσιολογικό το γεγονός ότι μεγάλωσα με τις αφηγήσεις του παππού και των γονέων μου για την ζωή στις αξέχαστες Πατρίδες τους, στην Μικρά Ασία. Μαζί τους βίωσα την υπερηφάνεια για την σπουδαιότητα της χώρας τους, τον πόνο για τον βίαιο ξεριζωμό τους, την λαχτάρα να βρεθούν, έστω για λίγο, πάλι εκεί, την ελπίδα να επιστρέψουν οριστικώς στον αγαπημένο τόπο τους, την αγωνία να ξεπεράσουν τα πολλά προβλήματα της προσφυγιάς στην Μητέρα Ελλάδα και να ορθοποδήσουν. Όλα αυτά είχαν περάσει στον παιδικό κόσμο μου, ακέραια τα δικά τους συναισθήματα για τα όσα είχαν διαδραματιστεί και είχαν σημαδέψει τη ζωή τους. Όταν όλοι οι δικοί μου άνθρωποι έφυγαν από την ζωή, οι προσωπικές μου αναμνήσεις μου από αυτούς, ασυναισθήτως ενώθηκαν με το μακρινό παρελθόν τους, όπως αυτό είχε περάσει σ' εμένα από τις αφηγήσεις τους. Τότε άρχισα να σκέπτομαι ότι, όλα όσα έζησαν ήσαν τόσο σημαντικά ώστε δεν θα πρέπει να λησμονηθούν. Η ανάγκη να καταγράψω αυτά τα βιώματα ήρθε ως αποτέλεσμα της επιθυμίας μου να διατηρήσω αυτές τις μνήμες. Στην προσπάθειά μου αυτή θεώρησα ότι θα έπρεπε να παραθέσω, με όσο το δυνατόν περισσότερη ακρίβεια, τον ιστορικό περίγυρο. Για τον λόγο αυτό αναζήτησα στις πηγές τα πραγματικά δεδομένα, τα οποία αφορούσαν στα γεγονότα τα οποία είχαν γνωρίσει οι πρόγονοι μου, ώστε αυτά να συμπληρώσουν τις προσωπικές αφηγήσεις τους. Έτσι επέλεξα να παραθέσω την ιστορία με αρκετές λεπτομέρειες και μέσω αυτής να αναφερθώ στην ζωή των αγαπημένων προγόνων μου.

(Από τον πρόλογο του βιβλίου)