ΑΣΤΕΓΝΩΤΟ ΔΑΚΡΥ

Μπορώ να ξέρω ότι ο Ποιητής δίστασε πολύ να φέρη σ'ευρύτερη δημοσιότητα τους στίχους τούτους. Προτιμούσε να διατηρήσουν τον οικογενειακό τους, αποκλειστικά χαρακτήρα. Θρηνεί κανείς τους αναπαυμένους δικούς του στο άδυτο του σπιτιού και της καρδιάς του ... 

Ανάμεσα στα χειρόγραφα του βιβλίου «Αστέγνωτο Δάκρυ» βρήκα το παρακάτω χαρακτηριστικό κείμενό του:

«Τα ποιήματά μου αυτά, που επιγράφω «Αστέγνωτο Δάκρυ», δεν είναι άλλο τί παρά τα συγκομένα εκείνα μοιρολόγια που ξεφωνούμε αυθόρμητα, πηγαία, ανεξέλεγκτα, την ώρα της κηδείας του αγαπημένου μας, μη δυνάμενοι να πιστέψουμε ακόμα τον οριστικό διαπαντός χωρισμό ... Τις τραγικές εκείνες στιγμές στριφογυρίζουν στη σκέψη μας αθέλητα, ζωηρές αναμνήσεις από τη ζωή του, από τη ζωή μας. Και κάθε τόσο μας συγκλονίζει ένας στεναγμός πόνου, ένα αναφυλλητό οδύνης. Μας ξεφευγεί ένα ξεφωνητό ή ένας ψίθυρος μοιρολογίου.»

(Από τον πρόλογο του βιβλίου)